VIC-20 to 8-bitowy komputer domowy klasy podstawowej, który był sprzedawany przez Commodore Business Machines. VIC-20 został ogłoszony we wrześniu 1980 roku, około trzy lata po pierwszym komputerze osobistym Commodore PET. Komputer przeszedł kilka wariantów w ciągu trzech i pół roku produkcji. Modele z pierwszego roku (1980) miały klawiaturę w stylu PET z blokowym krojem pisma, podczas gdy większość VIC-20 wyprodukowanych w 1981 roku miała nieco inną klawiaturę, wspólną z wczesnymi C64. VIC-20 z tęczowym logo został wprowadzony na rynek na początku 1983 roku i ma nowszą klawiaturę C64 z szarymi klawiszami funkcyjnymi oraz płytę główną Revision B.

Możliwości graficzne układu VIC (6560/6561) są ograniczone, ale elastyczne. Po uruchomieniu ekran wyświetla obraz o rozdzielczości 176×184 pikseli, z obramowaniem w stałym kolorze wzdłuż krawędzi ekranu. Ponieważ ekran PAL lub NTSC ma stosunek szerokości do wysokości 4:3 , każdy piksel VIC jest znacznie szerszy niż wyższy. Ekran standardowo wyświetla 22 kolumny i 23 rzędy znaków o rozmiarze 8x8 pikseli; możliwe jest zwiększenie tych wymiarów do 27 kolumn, ale znaki szybko wychodzą poza boki monitora przy około 25 kolumnach. Podobnie jak w przypadku PET, dostępne są dwa różne zestawy po 256 znaków: zestaw wielkich liter/grafiki i zestaw wielkich liter/małych liter, a także odwrócone wersje wideo obu. Standardowo VIC-20 działa w trybie, w którym każdy znak ma rozmiar 8×8 pikseli i używa jednego koloru. Tryb wielokolorowy o niższej rozdzielczości można również stosować ze znakami 4×8 i trzema kolorami każdy, ale nie jest on używany tak często ze względu na swoją skrajną blokowość, ponieważ piksele w tym trybie są dwa razy szersze niż w innym. Dodatkowo istnieje tryb „wysokiej rozdzielczości”, w którym znaki mają rozmiar 8×16 pikseli.

Układ VIC posiada trzy generatory fal impulsowych oraz generator szumu białego z regulacją głośności i wyjściem mono. Każdy generator fal impulsowych ma zakres trzech oktaw, rozmieszczonych na skali co oktawę, co daje łączny zakres około pięciu oktaw.

Komputer VIC-20 był dostarczany z 5KB pamięci RAM, ale 1,5KB z niej jest wykorzystywane do wyświetlania obrazu i obsługi dynamiki programów Commodore BASIC i KERNAL (systemu operacyjnego niskiego poziomu) znajdujących się w pamięci ROM. Na komputerze bez rozszerzenia pamięci dostępne są jedynie 3583 bajty pamięci programowej BASIC na kod i zmienne.
Pamięć RAM komputera VIC-20 można rozszerzyć za pomocą portu kartridża RAM. Karty RAM były dostępne w firmie Commodore w kilku rozmiarach: 3KB (z dołączoną pamięcią ROM rozszerzenia BASIC „Super Expander” lub bez niej), 8KB i 16KB. Karty rozszerzeń pamięci RAM ostatecznie umożliwiły dodanie do 24KB do pamięci użytkownika BASIC; wraz z 3,5KB wbudowanej pamięci użytkownika, co dawało maksymalnie 27,5KB na programy i zmienne BASIC. Pamięć niewidoczna dla BASIC-a może być nadal wykorzystywana przez programy w kodzie maszynowym.

Opis pochodzi ze strony wikipedii

Fot. Dave Ruske / Wikimedia Commons (CC BY 2.0)